เป็นแค่เครื่องมือ

เว้นว่างห่างหายจากการบ่นในบล๊อกนี้ไปนาน คงเพราะไม่มีเรื่องอะไรจะบ่นมากมายนัก ชีวิตราบเรียบ อย่างมากก็แค่ฟ้องศาลแล้วศาลยกฟ้อง แต่ระยะนี้ได้ทำงานอดิเรกที่ไม่สร้างรายได้หลายงาน ปกติงานเหล่านี้ก็ทำด้วยความเต็มใจและสนุกกับมัน ก็เหมือนงานอดิเรกของผู้คนทั่วไป บ้างก็ปลูกต้นไม้ อ่านหนังสือ ว่ายน้ำ เล่นกีฬา ไปออกกำลังตามโรงยิม บ้างก็เย็บปักถักร้อยได้ของกระจุกกระจิกน่ารักก็เอาไปวางขาย บ้างก็สะสมพระเครื่องจนปล่อยเช่าค้ากำไรจนร่ำรวยกว่างานอาชีพหลัก

แต่งานอดิเรกของนักวิชาการอย่างเรา ก็ทำไปเพื่อความพึงพอใจในการใช้ความรู้ให้เป็นประโยชน์กับผู้อื่น แล้วเกิดความภาคภูมิใจว่าผู้อื่นได้เห็นคุณค่าของตัวเรา ไม่จำเป็นต้องถึงกับได้รับความเคารพนับถือกตัญญูรู้คุณเหมือนครูบาอาจารย์ที่สอนหนังสือให้ลูกศิษย์ หรือได้ค่าที่ปรึกษาเป็นหลักหมื่นต่อค่าเวลาหนึ่งชั่วโมงเหมือนกูรูบางท่าน แต่เราขอเพียงได้เป็นคนที่เขาเห็นคุณค่าและมีความสุขในการทำงานร่วมกัน

ระยะหลังเหมือนกับว่าเราคงจะทำงานให้เขาฟรีๆ แบบนี้มานาน… นานจนเขาลืมไปว่าเราก็มีสิ่งที่เราต้องเสียสละไปในการไปช่วยเหลือเขา เช่นต้องสละเวลาที่จะทำภารกิจทางครอบครัว ต้องรบกวนให้คุณย่าอายุเจ็ดสิบกว่าขับรถไปรับหลานที่โรงเรียน ต้องรบกวนให้ศรีภรรยาขับรถไปส่งลูกๆ แต่เช้าแล้วเอารถฝ่าการจราจรเข้าไปทำงานในใจกลางเมือง ซึ่งปกติเธอจะนั่งรถตู้ไปทำงานเพื่อลดความเครียดในการขับรถ ส่วนเด็กๆ อีกสองคนต้องตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อไปโรงเรียน นักศึกษาอีกจำนวนหลายสิบคนต้องเลื่อนเวลาเรียนเพื่อปรับเวลาให้อาจารย์ผู้สอนได้ไปตะลอนทัวร์ต่างจังหวัด เราต้องขออนุญาตผู้บังคับบัญชาเพื่อไม่ต้องมาเซ็นชื่อทำงานตามปกติ ฯลฯ

บางงานที่ทำร่วมกับหน่วยราชการอื่น เราก็ต้องไปประชุมกับเขาตั้งหลายรอบ แต่ละครั้งก็เสียค่ารถค่าราขับไปเองแล้วก็ไม่มีเบี้ยประชุมให้ พอได้งานมาทำก็มีแต่ค่าตอบแทนกรรมการซึ่งก็ได้รับเท่ากับทีมงานคนอื่นๆ กลายเป็นหาเงินมาให้พรรคพวกใช้ แต่พอโอนเงินให้ช้าหน่อยก็โดนทวง รู้สึกเหมือนเป็นเครื่องมืออุปกรณ์หรือตู้เอทีเอ็มที่มีหน้าที่ส่งเงินให้เขา จ่ายเงินให้เสร็จก็ต้องตามทวงลายเซ็น บริการให้ทุกอย่าง คนรับเงินก็รับไป

ที่มาเขียนบ่นวันนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะที่ไปทำโน่นทำนี่กับใครแล้วไม่ได้เงิน แต่เพราะเกิดความรู้สึกว่าไปแล้วไม่ได้ทำประโยชน์อะไร อย่างล่าสุดไปจัดประชุมคนทำเหล้าภาคเหนือ เดินทางไปตั้งไกล เพื่อไปบรรยายแค่ครึ่งชั่วโมงในเรื่องการทำสุราที่มีคุณภาพ แต่ผู้ฟังส่วนมากสนใจจะทำเหล้าราคาถูก ทำยังไงจะลดต้นทุนให้มากที่สุด งานที่เราเตรียมการกันเป็นเดือน กลายเป็นเพื่อให้สมาคมธุรกิจแห่งหนึ่งไปรับสมัครสมาชิก แล้วก็พาพ่อค้าไปชวนให้ชาวบ้านซื้อแอลกอฮอล์ 95 % ไปผสมเป็นเหล้าเพื่อลดต้นทุน เพราะไม่ต้องหมักต้องกลั่นเอง

มาทบทวนแล้ว ที่ผ่านมาสิบปี เราก็เป็นแค่เครื่องมือ

About these ads

ใส่ความเห็น

Filed under Work

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s